จ.พิษณุโลก ข้อมูล แผนที่ ชมรม เว็บบอร์ด สถานที่ท่องเที่ยว ร้านอาหาร โรงแรม ที่พัก Phitsanulok

ตลาดนัดยามค่ำคืนของเมืองพิษณุโลก

แหล่งช็อปปิ้งอีกแห่งของเมืองพิษณุโลก เปิดให้บริการทุกวันเสาร์ทุกสัปดาห์ ภายในตลาดมีของจิปาถะต่างๆ มากมายหลายหมวดหมู่ มีตั้งแต่ของกินของใช้ เครื่องตกแต่งบ้าน ต้นไม้ ดอกไม้ มีกิจกรรมต่างให้ร่วม

นอกจากนี้ในบริเวณวัดจันทน์ตะวันออก ยังมีการจัดงานรำวงย้อนยุค อีกด้วย

สำหรับการเดินทาง ตามแผนที่ได้เลย บริเวณหน้างานมีบริการรับฝากรถยนต์ และรถมอเตอร์ไซด์ ไว้ให้บริการ

ใครอยากไปชมเชิญไปท่องเที่ยงจับจ่ายซื้อของ ได้
เปิดบริการทุกวันเสาร์
ตั้งแต่เวลา 19.00 - 22.00 โดยประมาณ
ดึกกว่านี้จะมีแค่บางร้านที่เปิดอยู่นะๆๆ

222 

พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านจ่าทวี พิษณุโลก

พิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน "จ่าทวี" เป็นพิพิธภัณฑ์ส่วนบุคคลของ จ่าสิบเอก ดร.ทวี บูรณเขตต์ ก่อตั้งเมื่อปี 2533 จัดตั้งขึ้นหลังจากที่ท่านได้รวบรวมเครื่องมือเครื่องใช้พื้นบ้านที่สะสมไว้เป็นจำนวนมากมาจัดแสดง พร้อมทั้งบอกเล่าเรื่องราววิถีชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านไทยในอดีตซึ่งบ่งบอกถึงภูมิปัญญาชาวบ้านได้อย่างน่าสนใจ และดำเนินการเปิดให้ผู้สนใจเข้าชมศึกษาหาความรู้

พิพิธภัณฑ์นี้ก่อกำเนิดขึ้นมาจากน้ำพักน้ำแรงชีวิตจิตใจของ จ่าทวี ชาวบ้านธรรมดาๆ ผู้สร้างตัวเองขึ้นมาจากความยากจน เคยรับราชการทหาร ต่อมาออกจากราชการเพื่อรับจ้างปั้นหล่อพระพุทธรูป จนมีกิจการโรงหล่อพระเป็นของตนเอง และกิจการนี้เองที่ช่วยให้ จ่าทวี พอมีทุนทรัพย์ซื้อหาข้าวของมาเก็บสะสมตลอด 30 ปี

ต่อมาปี 2526 จ่าทวี จึงได้ก่อตั้ง "พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านจ่าทวี" ขึ้นตามความตั้งใจ โดยมีจุดประสงค์เพียงเพื่อต้องการให้คนรุ่นหลังได้รู้จักรากเหง้าของตนเอง และรู้สึกภาคภูมิกับภูมิปัญญาปู่ย่าตายายของตน

พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านจ่าทวี มีอาคารจัดแสดงอยู่ 3 หลัง
อาคารจัดแสดงหลังแรก เป็นที่จัดแสดงภาพถ่ายเก่าๆ ที่แสดงถึงประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของพิษณุโลก เช่น รูปการออกตรวจราชการในอดีต รูปเหตุการณ์ไฟไหม้เมืองพิษณุโลกเมื่อปี 2500 ฯลฯ
อาคารจัดแสดงหลังที่ 2 เป็นอาคาร 2 ชั้น จัดแสดงข้าวของเครื่องใช้พื้นบ้านไทยในอดีตที่ส่วนใหญ่ได้มาจากบริเวณภาคเหนือตอนล่าง เช่น เครื่องมือจับปลา ดักนก ดักหนู ดักลิง รวมไปถึงเครื่องดนตรี และของเล่นเด็กในสมัยก่อน ทั้งยังมีมุมจำลองส่วนต่างๆ ของบ้านเรือนสมัยก่อน เช่น ครัวไฟ เรือนอยู่ไฟหลังคลอดบุตร เป็นต้น
อาคารจัดแสดงหลังสุดท้าย เป็นที่จัดนิทรรศการชาวโซ่ง หรือที่เรียกกันว่า ลาวโซ่ง หรือไทยทรงดำ ในจังหวัดพิษณุโลก ที่อพยพมาจากจังหวัดเพชรบุรี ราชบุรีมานานนับชั่วอายุคนแล้ว

พิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน "จ่าทวี" เป็นพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านที่ดำเนินการโดยชาวบ้าน แต่ทำด้วยใจรักและตั้งใจจริง เพื่อใช้สำหรับเรียนรู้ชีวิต ความคิด ความเชื่อ และภูมิปัญญาของปู่ย่าตายาย รวมทั้งยังเป็นการให้กำลังใจและสนับสนุน ให้ความตั้งใจดีของชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งได้บรรลุตามความใฝ่ฝันส่วนตัว ที่ไม่ต้องการเก็บความภาคภูมิใจในภูมิปัญญาของคนไทยไว้คนเดียว แต่ยังต้องการถ่ายทอดเผยแพร่เพื่อประโยชน์ของส่วนรวมและสังคมอีกด้วย

พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านจ่าทวี ตั้งอยู่ที่ 26/138 ถ.วิสุทธิกษัตริย์ อ.เมือง จ.พิษณุโลก 65000
เปิดให้เข้าชมทุกวันอังคาร-อาทิตย์ เวลา 08.30-16.30 น.
อัตราค่าเข้าชม ผู้ใหญ่ 50 บาท เด็ก 20 บาท นักศึกษา (มาเป็นหมู่คณะ) 20 บาท นักเรียน (มาเป็นหมู่คณะ) 10 บาท พระภิกษุ สามเณร นักบวช ไม่เสียค่าเข้าชม
สอบถามรายละเอียด โทร. 0-5521-2749, 0-5530-1668

ที่มา : http://www.thaipackagetour.com/%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B8%98%E0%B8%A0%E0%B8%B1%E0%B8%93%E0%B8%91%E0%B9%8C%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%9A%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%88%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%A7%E0%B8%B5,132.html

222 

แหล่งช็อปปิ้ง ของคนพิษณุโลก โดยมีข้าวของเครื่องใช้ ให้เลือกสรรค์มากมาย ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า เครื่องประดับ นวดแผนไทย แผนโบราณ ตุ๊กตา มากมายที่นี่ รวมไปถึงร้านอาหารแสนอร่อย เช่นผักบุ้งลอยฟ้า และอื่นๆ อีกมากมาย

222 

วงเวียนสถานี รถไฟ อยู่บริเวณหน้า สถานีรถไฟ สถานีพิษณุโลก

222 

วงเวียนหอนาฬิกา จังหวัด พิษณุโลก

222 

วัดคูหาสวรรค์ จังหวัดพิษณุโลก

ที่ตั้ง : ม. 1 ถ.สิงหวัฒน์ ตำบลในเมือง เมือง พิษณุโลก 65000

222 

วัดจันทร์ ตะวันตก
วัดจันทร์ตะวันตกอยู่ตรงกันข้ามฟากของแม่น้ำน่านกับวันจันทร์ตะวันออก เดิมอาจจะเป็นวัดเดียวกัน แล้วแยกออกเป็นสองวัดภายหลังก็ได้ วัดทั้งสองนี้จึงน่าจะเป็นวัดเก่าแก่มาแต่โบราณที่เดียว

http://www.watchantawantok.org/

222 

Wat Chan, Muang Phitsanu Lok, Phitsanulok 65000

222 

ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำน่าน ใต้เมืองพิษณุโลกประมาณ 5 กิโลเมตร เป็นโบราณสถานที่มีมาก่อนสมัยสุโขทัย แต่ไม่มีหลักฐานปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้าง วัดจุฬามณีเป็นวัดสำคัญวัดหนึ่งซึ่งมีประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจดังนี้


ตามประวัติกล่าวว่าสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถแห่งกรุงศรีอยุธยา ได้สร้างพระวิหารและเสด็จออกผนวชที่วัดนี้ เมื่อปี พ.ศ.2007 เป็นเวลา 8 เดือน 15 วัน ในครั้งนั้นได้มี ข้าราชบริพารโดยเสด็จออกบวชถึง 2,348 รูป วัดจุฬามณีคงจะร้างมาตั้งแต่เสียกรุงศรีอยุธยา ครั้นมาถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ได้มีการค้นหาวัดจุฬามณี โดยเข้าใจว่าน่าจะอยู่ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จนมาถึงในสมัยรัชกาลที่5 สมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้ากรมขุนลพบุรีราเมศวร์ เสด็จออกตรวจราชการหัวเมืองฝ่ายเหนือ เมื่อพ.ศ.2451 ทรงพบวัดจุฬามณีที่จ.พิษณุโลก โดยพบหลักฐานสำคัญคือ ศิลาจารึกที่มณฑปพระพุทธบาทจำลอง ซึ่งสมเด็จพระนารายณ์มหาราชได้โปรดให้สร้างขึ้น ซึ่งในแผ่นจารึกมีใจความสรุปได้ว่า เมื่อ พ.ศ.2221 สมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงมีพระบรมราชโองการให้ใช้ผ้าทาบรอยพระพุทธบาทสลักลงในแผ่นหิน และพระราชทานไว้เป็นที่กราบไหว้ของฝูงชน ปัจจุบันแผ่นศิลาจารึกนี้ ยังคงอยู่ที่พนักหน้ามณฑปพระพุทธบาทตามเดิม

222 

วัดธรรมจักร จังหวัดพิษณุโลก

วัดธรรมจักร ถ.เอกาทศรถ ตำบลในเมือง เมือง พิษณุโลก 65000

222 

ตั้งอยู่ที่ถนนจ่าการบุญ มีปูชนียวัตถุ คือพระประธานอุโบสถ เรียกพระสมเด็จนางพระพญาเรือนแก้ว นอกจากนี้มีพระเครื่องพิมพ์นางพญา และเจดีย์เก่า ๒ องค์ สร้างเป็นวัดประมาณ พ.ศ. ๒๑๒๐ เป็นที่ทราบกันว่าสมเด็จพระมหา-ธรรมราชาธิราช ทรงสร้างขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระนางวิสุทธิ์กษัตริย์พระราชชนนีสมเด็จพระนเรศวรมหาราช วัดนี้เป็นต้นตระกูลของพระเครื่องสมเด็จนางพญาสำหรับนามวัด บางทีก็เขียนเป็นวัดนางพญา

วัดนางพญา ตั้งอยู่บริเวณเดียวกับวัดราชบูรณะ ถัดไปทางทิศตะวันออก มีลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยเดียวกับวัดราชบูรณะ ต่างกันที่วัดนางพญาไม่มีพระอุโบสถมีแต่วิหาร

222 

วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร หรือชื่อที่เรียกกันทั่วไปว่า "วัดใหญ่" ตั้งอยู่ที่ ถนนพุทธบูชา ริมฝั่งแม่น้ำน่านด้านทิศตะวันออก ตรงข้ามกับศาลากลางจังหวัดพิษณุโลก เป็นพระอารามหลวง ชั้นเอก ชนิดวรมหาวิหาร เป็นที่รู้จักโดยทั่วไปในฐานะสถานที่ประดิษฐานพระพุทธชินราช พระพุทธรูปที่ได้รับการยกย่องว่าสวยงามที่สุดในประเทศไทย

วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร เป็นวัดที่มีประวัติยาวนานมาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัย มีสถาปัตยกรรม ศิลปกรรม และประติมากรรมที่งดงามยิ่ง ถือได้ว่าเป็นมรดกทางศิลปวัฒนธรรมอันล้ำค่าของเมืองพิษณุโลก

92/3 ถนนพุทธบูชา ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก 65000
ติดต่อวัดใหญ่ โทร.055-251649 , 055-258966

Url : http://www.watyai.com/

222 

วัดราชบูรณะ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านฝั่งตะวันออก ทางใต้ของวัดพระศรีมหาธาตุ

พระอุโบสถมีลักษณะพิเศษคือ ที่ชายคาตกแต่งด้วยนาค 3 เศียร มีลักษณะอ่อนช้อยงดงาม พิจารณาดูตามชื่อแล้ว วัดราชบูรณะน่าจะเป็นวัดที่พระมหากษัตริย์ทรงสร้าง เชื่อว่าเป็นสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนารถ เนื่องจากทรงประทับอยู่ที่เมืองพิษณุโลกถึง 25 ปี และทรงมีบทบาททางบำรุงพระศาสนาที่พิษณุโลกมากที่สุด

222 

วัดศรีวิสุทธาราม(วิไลราษฏร์อุปถัมภ์)

ถนนพิชัยสงคราม ต.ในเมือง อ.เมือง จ.พิษณุโลก 65000

222 

วัดอรัญญิก เป็นวัดโบราณสมัยสุโขทัย ตั้งอยู่อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก บริเวณนอกกำแพงเมือง ประมาณ 1 กิโลเมตร ตามความนิยมในสมัยสุโขทัยที่สร้างสร้างวัดในป่าและ ให้ชื่อว่า "อรัญญิก"
ลักษณะสถาปัตยกรรมของวัด เจดีย์องค์ประธานเป็นทรงลังกา ฐานกลม องค์ระฆังเหลือครึ่งซีกจนถึง บัลลังก์ พบร่องรอยการบูรณะจึงมีรูปแบบผสมผสาน พบซากอุโบสถ ซากใบเสมาหินศิลปสมัยสุโขทัย พระพุทธรูปศิลปะเชียงแสน สุโขทัย และอยุธยา มีคูน้ำล้อมเนินดิน

ที่หมู่ 6 บ้านหนองปลาค้าว ต. อรัญญิก อ. เมือง จ. พิษณุโลก

222 

วัดเขื่อนขันธ์ บ้านอรัญญิก ตำบลเขื่อนขันธ์ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

222 

วัดเจดีย์ยอดทอง
ตั้งอยู่นอกกำแพงเมืองพิษณุโลก บนถนนพญาเสือ ทางเดียวกับวัดอรัญญิก ปัจจุบันเหลือเพียงเจดีย์ทรงดอกบัวตูมที่เป็นศิลปสุโขทัยเพียงองค์เดียวที่พบในพิษณุโลก เจดีย์มีฐานกว้างประมาณ 9 เมตร สูง 21 เมตร เฉพาะที่ยอดทรงดอกบัวตูมนั้น ได้เห็นรอยกระเทาะของปูนทำให้แลเ ห็นการเสริมยอดโดยการพอกปูนเพิ่มที่ยอดแหลมของดอกบัว

222 

วัดใหม่อภัยยาราม

ที่อยู่ : ถนนบรมไตรโลกนารถ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก พิษณุโลก 65000

โทรศัพท์ :055-242133, 055-258967, 055-219758

222 

ศาลสมเด็จพระนเรศวรมหาราช อยู่ฝั่งตรงข้ามกับตัวเมือง ในบริเวณโรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคม ภายในประดิษฐาน พระบรมรูปหล่อ สมเด็จ พระนเรศวรมหาราช ในท่าประทับนั่ง พระหัตถ์ขวา ทรงสุวรรณภิงคารหลั่งน้ำทักษิโณทก ประกาศอิสรภาพ กรุงศรีอยุธยา บริเวณที่ตั้งศาลนี้ แต่เดิมคือ บริเวณพระราชวังจันทร์ ซึ่งพระองค์ทรงพระราชสมภพที่นี่ เมื่อ ปี พ.ศ. ๒๐๙๘ ศาลปัจจุบันนี้ สร้างเมื่อวันที่ ๒๘ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๐๔ นอกจากวัดที่กล่าวมาแล้ว พิษณุโลก ยังมีวัดเก่าแก่อีกลายแห่ง เช่น วัดเจดีย์ยอดทอง และ วัดอรัญญิก ทั้งยังมีชื่อเสียง ในเรื่องพิมพ์ต่าง ๆ อีกด้วย

222 

  พิษณุโลก เป็นเมืองที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์มานานควบคู่มากับประวัติศาสตร์ชาติไทย โดยมีชื่อเรียกต่างๆ กันในศิลาจารึก ตำนาน
นิทาน และพงศาวดาร เช่น สองแคว สระหลวง ทวิสาขะ ไทยวนที อกแตก และพิษณุโลก
   

   

ตำนานการสร้างเมืองพิษณุโลก

“แต่ชาติก่อน พระเจ้าศรีธรรมไตรปิฎกเป็นภิกษุได้สร้างพระไตรปิฎกเพื่อศาสนา
พระกกุสนธิ์เจ้า ครั้งพระองค์เกิดมาตรัสรู้ในไตรปิฎกทั้งสามพระองค์จึงรู้ในพระทัยว่า
พระพุทธเจ้าเสด็จไปบิณฑบาตทางตะวันตก ตะวันออก แล้วเสด็จไปอาศัยจึงหันใต้ต้นสมอ และควรไปสร้างเมืองไว้ในสถานทันที พระเจ้าศรีธรรมไตรปิฎก จึงมีพระราชโองการตรัสสั่ง
จ่านกร้อง จ่าการบูรณ์ ให้ทำเป็นพ่อค้าเกวียนไปด้วยคนละ 500 เล่ม เต็มไปด้วยทุนทรัพย์ทั้งหลาย
   
จ่านกร้อง จ่าการบูรณ์ รับพระราชโองการแล้วทูลลา พวกพาณิชย์ พ่อค้าตามสั่งแล้ว จ่านกร้อง จ่าการบูรณ์ จึงมาเชียงแสน มาถึงเมืองน่าน
แล้วก็มาถึงเมืองลิหล่ม พักพอไหว้พระบาทธาตุ พระพุทธเจ้า แล้วจึงข้ามแม่น้ำตรอนตนิม แล้วจึงข้ามแม่น้ำแควน้อย แล้วจึงถึงบ้านพราหมณ์ที่
พระพุทธเจ้าบิณฑบาตบ้านพราหมณ์ข้างตะวันออก 150 เรือน ข้างตะวันตก 100 เรือน มีเศษ

จ่านกร้อง จ่าการบูรณ์ คิดอ่านกันว่า พระเจ้าศรีธรรมไตรปิฎกเจ้า เราใช้เรามาที่ชะรอยจะเป็นปริศนาแก่เราทั้งสองนี้แล้วจึงอาชญาฐานที่นี้
ก็เป็นอันราบคาบนักหนาทั้ง 2 ฟาก มีบ้านพราหมณ์ก็อยู่ทั้ง 2 ฟาก มาเราจะสร้างเมืองถวายแก่เจ้าเราเกิด ครั้นเจ้าทั้ง 2 คิดกันแล้ว จ่านกร้อง
จึงให้พ่อค้าเกวียน 500 เล่ม ข้ามไปข้างตะวันตก ก็ตั้งประกับเกวียนไว้ แล้วจึงทำสารบาญชีชะพ่อพราหมณ์ และไพร่ของตนรวมกันเป็นคน
1,000 ทำอิฐ จ่าการบูรณ์ ทำบัญชีชะพ่อพราหมณ์และไพร่ของตน รวมกันเป็นคน 1,000 ทำอิฐได้เป็นอันมากแล้วจึงให้ทำชะพ่อพราหมณ์
อันเป็นผู้เฒ่าผู้แก่ตามไสยศาสตร์ จึงให้ชะพ่อพราหมณ์กินบวชถือศีลแขนง 7 วัน แล้วสระเกล้า แล้วขึ้นโล้ถีบอัมพวายแก่พระอิศวรเป็นเจ้า
จึงเอาพระอิศวรออกไปเลียบที่ตั้งเมือง จึงให้พราหมณ์ชักรอบทิศตั้งเมือง แล้วจึงปันหน้าที่ยาว 50 เส้น สกัด 10 เส้น 10 วา ปันหน้าที่ไว้แก่
พราหมณ์ จะได้เท่าใด อาจจะได้เท่าใด ครั้นเป็นหน้าที่แล้วพอได้ ณ วันพฤหัสบดี เดือน 3 ขึ้น ค่ำ 1 ปีฉลู ฉ.ศก เวลาเช้าต้องกับเพลา
เมื่อพระพุทธเจ้า ฉันจึงหันใต้ต้นสมอ วันนั้นพระอุบาฬีเถระ และพระศิริมานนท์ก็นิพพานในที่นั้น แต่ก่อนก็เรียกว่า พนมสมอ ปัจจุบันคือ
เขาสมอแครง ซึ่งบรรจุพระธาตุเจ้าทั้ง 2 ไว้ที่นั่น และครั้นพระสงฆ์องค์ใดเข้ามาอยู่ที่นั้นก็ย่อมเรียกตามที่นั้นว่าเป็นอรัญวาสี จ่านกร้องสร้าง
ข้างตะวันตก จ่าการบูรณ์สร้างข้างตะวันออกแบ่งกันทำ ปีหนึ่งกับเจ็ดเดือนจึงแล้ว รวมบ้านพราหมณ์ทั้งหลาย ทั้งคูก็รอบกับหนทางเด็กเลี้ยงวัว
ลูกชาวบ้าน หริภุญชัยไปมาปั้นพระนอนเล่น ทั้งสองฟาก เป็นประตู ก็ถามคนอันเป็นผู้เฒ่าแก่ทั้งหลาย พราหมณ์ทั้งหลายจึงว่า ทั้งสองสิเป็น
มหาเสนาการ ทั้งนี้ตามแต่ปัญญา เจ้าทั้งสองเกิดสร้างเมืองปีหนึ่งกับเจ็ดเดือนจึงแล้วดั่งนี้แล

ครั้นจ่านกร้องจ่าการบูรณ์ ทำเมืองแล้วทั้งสองฟากทั้งทวาร บานประตู บริบูรณ์แล้ว จึงสั่งจึงส่งชีพราหมณ์ให้รักษาเมือง ครั้งได้ฤกษ์ดี
จึงนำเอาเกวียนและคน 500 เล่ม ขึ้นไป 2 เดือน จึงถึงเมืองเชียงแสนราชธานี จ่าทั้งสองเข้าไปถวายบังคม จ่าทั้งสองจึงกราบทูลพระกรุณา
ว่าพระอง๕เจ้าใช้ตูเข้าไปถึงที่พระพุทธเจ้าฉันจังหันใต้ต้นสมอ สถานที่นั่นเป็นอันสนุกนักหนาข้าพเจ้าชวนกันชะพ่อพราหมณ์ทั้งหลาย
สร้างเมืองถวายแก่พระองค์เจ้าแล้ว

พระเจ้าศรีธรรมไตรปิฎกยินดีนักหนาจึงมีพระราชโองการตรัสสั่งเสนาอำมาตย์ให้ชุมนุมท้าวพระยาทั้งหลาย พระองค์จึงให้จ่าทั้งสอง
ไปก่อนเป็นทัพหน้า ท้าวพระยาทั้งหลายเป็นปีกซ้ายขวา เจ้าไกสรราชเจ้าชาติสาครพระราชโอรสทั้งสองเป็นกองรั้งหลัง ตามเสด็จพระราชบิดา
พระมารดา ออกจากพระนคร ณ วันอาทิตย์ เดือนอ้าย แรม 6 ค่ำ เลาเช้า ไปได้สองเดือนจึงถึง พระองค์ได้ตั้งพลับพลาทองริมน้ำไกลเมืองประมาณ
100 เส้น สมเด็จพระศรีธรรมไตรปิฎก จึงให้ท้าวพระยาทั้งหลาย และเจ้าไกสรราช เจ้าชาติสาคร ตามเสด็จเข้าไปในเมือง จึงมีพระราชโองการ
ตรัสถามชะพ่อพราหมณ์ว่า เราจะให้ชื่อเมืองอันใดดีพราหมณาจารย์จึงกราบทูลตอบพระราชโองการว่า พระองค์เจ้ามาถึงวันนี้ได้ยามพิษณุ
พระองค์ได้ชื่อเมืองตามคำพราหมณ์ว่า “ เมืองพิษณุโลก ” ถ้าว่าจะตามพระพุทธเจ้ามาบิณฑบาตก็ชื่อว่า “ โอฆบุรี ” ตะวันออก ตะวันตก ชื่อ
“ จันทบูรณ์ ” พระเจ้าศรีธรรมไตรปิฎก จึงมีพระราชโองการตรัสสั่งท้าวพระยาทั้งหลายว่า เราชวนกันสร้างพระธาตุและพระวิหารใหญ่ ทั้ง 4
ครั้นสร้างของพระยาแล้วต่างคนต่างสร้างคนละองค

222